Natalia Rybka. Malarstwo

W swojej twórczości proponuję nowe ujęcie religijności człowieka oraz zawartej w niej estetyki pojmowania rzeczywistości. Przenosząc ciężar z rytualnego podejścia do wiary czy religii na wymiar doświadczenia i relacji, staram się przybliżyć odbiorcy dostępność osobowego Boga.

Ikoniczny sposób przedstawienia stał się dla mnie bodźcem do refleksji nad możliwością zapisu niematerialnej rzeczywistości. Człowiek w tej rzeczywistości tworzy z otoczeniem spójną całość. Jest z nią nierozerwalnie związany. Wzajemnie się przenikają i na siebie oddziałują, pozostawiając ślad swojej obecności.

Przestrzeń lasu może wywoływać poczucie niepokoju i tajemnicy, ale zarazem rodzi uczucie wewnętrznego spokoju i wyciszenia.

Poprzez wykorzystanie motywu lasu ukazuję człowieka jako cząstkę elementarną pewnego fragmentu rzeczywistości. Ontologiczny wymiar istoty skłania do stawiania pytań nie o przedmiotowość jednostki, a raczej o jego duchowy przymiot, jego stwarzanie.

W przedstawieniu natury doszukuje się cech Boga osobowego, zagłębiam się w Jego obecności, nabieram cech Bożego charakteru.

Kartagiński filozof i teolog Tertulian mówił: Wierzę, ponieważ to absurd’, ale poznając naturę Boga, przestaje to być takie absurdalne, a staje się prawdziwe. Wiara jest wyborem. Czasami wybieramy wierzyć z powodu tego co widzimy, a czasami pomimo tego. Żyjemy w burzliwych, pełnych sprzeczności czasach, gdzie wiara z jednej strony wydaje się tracić swój sens, ale z drugiej zaczyna być oparciem, które zasiewa w człowieku nadzieję. Decyzja o wyborze tej drogi to porywająca, niekończąca się opowieść.